7 - حذيفةبن‌يمان حديثش را بلخى از ابن‌مغازلى روايت كرده است . 8 - عبداللَّه‌بن‌عمر گروهى حديث او را روايت كرده‌اند ، از جمله : ابوالقاسم طبرانى / ابوعبداللَّه‌حاكم / ابن‌حجر مكّى / عيدروس يمنى / ميرزامحمّد بدخشانى / شيخ محمّد صبّان / مولوى محمّد مبين لكنهوى / مولوى ثناءاللَّه پانى پتى / مولوى ولىّاللَّه لكنهوى / شيخ سليمان بلخى 9 - انس‌بن‌مالك حديث او را سيّد على همدانى و شيخ سليمان بلخى روايت كرده‌اند . 10 - عمروبن‌عاص حديث او را ابوالمؤيّد أخطب خوارزم روايت كرده است . واصحابى ديگر غير اينان ، آن را نقل كرده‌اند . همان‌گونه كه بر خردمندان ژرف‌نگر در شواهد اين باب ، پوشيده نيست ، بلكه همه‌ى آنان ، بر صدور اين حديث ازپيامبر صلى الله عليه و آله و سلم متّفقند و به اين فضيلتى كه برامامت اميرالمؤمنين عليه السلام دلالت مىكند ، معترفند وبرآن‌چه گفتيم ، بيان زرندى در آغاز اين حديث گواهى مىدهد كه : « فضيلتى ديگر كه ياران ( رسول‌خدا ) به آن اعتراف و ابراز شادمانى كرده‌اند و راه سازش پيمودند و پيش رفتند . » « 1 » شهاب‌الدّين احمد هم پس از روايت حديث از ابن‌عبّاس مىگويد : « زرندى آن را روايت كرده و گفته است : اين فضيلتى است كه اصحاب به آن اعتراف و ابراز شادمانى كرده‌اند و راه سازش پيمودند و پيش رفتند . » « 2 »

--> ( 1 ) . نظم دُررالسمطين / 113 . ( 2 ) . كتاب ( توضيح الدّلائل على تصحيح الفضائل ) دست نويس است .